80 bin yıl önce yaşayan bir kız çocuğuna ait DNA'lar incelendiğinde şaşırtıcı bulgular elde edildi.
Kız çocuğunun incelenen genomu sonucunda; kahverengi gözleri, saçı ve teniyle günümüz insanlarının genomuna büyük benzerlikler gösterdiği ortaya çıktı
Science dergisinde yayınlanan araştırma, modern insanla, soyu tükenmiş yakın akrabaları arasındaki genetik farklılıklara ışık tutuyor.
Genomu incelenen mağara kızının Denisova insan türüne ait ve Neandertal insan türünün kuzeni olduğu ortaya çıktı.
İki eski insan türü de yaklaşık 30 bin yıl önce yok oldu ancak izlerini modern insanların DNA havuzunda bıraktı.
Puslu geçmiş
Denisova türü paleontologlara sadece 2010 yılında Sibirya'nın Denisova mağarasında bulunan bir parmak kemiği ve 20 yaş dişi bıraktığı için, geçmişlerinin sırrı henüz bilinmiyor.
Bazı araştırmacılar ise daha önce Çin'de bulunan ve bir gruba dahil edilemeyen insan fosilleriyle Denisova türünün bağlantılı olduklarını düşünüyor.
Rus bilim insanlarından biri, bulunan kemiğin bir parçasını Sibirya'dan Almanya'daki Max Planck Enstitüsü Evrim Antropoloji Bölümü'ne gönderdi. Kemik burada, Dr. Svante Paabo liderliğindeki bir araştırma ekibi tarafından incelendi.
Rus bilim insanı kemik örneğinin eski modern insan türüne ait olduğunu zannederken, ortaya çıkan bulgular oldukça şaşırtıcıydı.
DNA analizlerine göre, insan fosili ne modern insana ne de Neandertal türüne aitti. Bulgular yeni bir insan türüne işaret ediyordu.
Farklılaşan genler kataloğu
Dr. Paabo'nun ekibi yeni gelişen bir DNA teknolojisiyle, Denisova türünün genom sıralamasını daha derinlemesine inceledi.
Çalışmalar sonucunda, bu türün genom sıralamasının modern insan genomuna benzer olduğu ortaya çıktı.
Ekibin baş araştırmacısı Dr. Matthias Meyer şöyle diyor: "Örneğin bana ait olan Matthias Meyer genom sıralaması emsalsizdir. Genomda, Denisova kızının anne ve babasından aldığı iki farklı kromozom setinin farklılıklarını saptayabiliyoruz."
Bilim insanları, mağara kızının genomlarını Neandertalların ve dünyanın farklı yerlerinden 11 modern insanın genomuyla karşılaştırdılar.
Karşılaştırmalar sonucunda, modern insanın, en yakın akrabaları olan diğer iki insan türünden zamanla farklılaşan genleri bir katalog haline getirildi.
Bu gen kataloğunda tek bir DNA harfinin değişmesi sonucu beynin kıvrımlarından sinir sistemine, gözlerden cilde kadar birçok genin nasıl değiştiği bulundu.
Dr. Paabo beyinle ilgili değişimlerle bağlantılı genleri araştırmanın çok heyecan verici olacağını söylüyor.
BBC'ye konuşan Dr. Paabo şunları dile getiriyor: "Benim için en heyecan verici şey şu; artık elimizde kendimizle kıyaslayabileceğimiz, soyu tükenmiş akrabalarımıza ait genomlar var. Bu katalog eski soyu tükenmiş akrabalarımızla birlikte gezegenimizdeki herkesin ne kadar eşsiz olduğunu sergiliyor."
Araştırmacılara göre, şu ana dek ortaya çıkan en detaylı genetik analize göre, Denisova türü, bugünkü modern insanların atalarıyla melezleşmiş.
Bugün Papua Yeni Gine’de yaşayan insanların genomlarının yüzde 3'ü Denisova türünden geliyor ve söz konusu DNA'ların izleri, Çin ana karasındaki Han ve Dai'lere kadar uzanıyor.
Denisova türünün genetik varyasyonlarının çok düşük oluşu, Asya'nın geniş bölgelerine yayılmalarına rağmen az bir nüfusa sahip olduklarına işaret ediyor. BBC/TURK
Evrim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Evrim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
1 Eylül 2012 Cumartesi
28 Ağustos 2012 Salı
Bilim insanlarını korkutan yeni hastalık
Bilim insanları, Asya ve Amerika'da onlarca kişiyi etkileyen esrarengiz bir hastalık keşfetti.
Assocıated Press’in haberine göre Asya ve Amerika ’da görülen yeni bir hastalık, AIDS gibi yetişkinlerde ortaya çıkan bir bağışıklık yetersizliği sendromu. ABD Ulusal Alerji ve Bulaşıcı Hastalıklar Enstitüsü’nden Dr. Sarah Browne, yeni hastalığın yayılma şeklinin ise AIDS ’ten farklı olduğunu vurguladı. AIDS , vücutta bağışıklık sağlayan T hücrelerini yok ederken, yeni hastalık ise bağışıklık mekanizmasını başlatan “oto antikorlara” zarar veriyor.
İNSANDAN İNSANA BULAŞMIYOR
2004’ten beri vakaların çoğunun tespit edildiği Tayland ve Tayvan’da araştırmalar yapan Browne’un önderliğindeki uzmanların hazırladığı rapor, geçen hafta New England Journal of Medicine’de yayımlandı. Hastalığı bir tür enfeksiyonun tetikliyor olabileceği, fakat kişiden kişiye bulaşmanın söz konusu olmadığı belirtiliyor.
TÜBERKÜLOZLA KARIŞTIRILIYOR
Hastaların ortalama yaşının 50 olduğu, ancak aile içinde birden çok kişide görülmemesi nedeniyle tek bir genin bundan sorumlu tutulamayacağı da ifade ediliyor. Buna karşın ABD ’de hastalığın getirdiği enfeksiyon sonucu ölenlerin bir kısmı da Asyalılar. Ölü sayısı tahmini yapılamıyor, çünkü birçok ülkede bu vakalar tüberküloz ile karıştırılıyor.( hürriyet )
Assocıated Press’in haberine göre Asya ve Amerika ’da görülen yeni bir hastalık, AIDS gibi yetişkinlerde ortaya çıkan bir bağışıklık yetersizliği sendromu. ABD Ulusal Alerji ve Bulaşıcı Hastalıklar Enstitüsü’nden Dr. Sarah Browne, yeni hastalığın yayılma şeklinin ise AIDS ’ten farklı olduğunu vurguladı. AIDS , vücutta bağışıklık sağlayan T hücrelerini yok ederken, yeni hastalık ise bağışıklık mekanizmasını başlatan “oto antikorlara” zarar veriyor.
İNSANDAN İNSANA BULAŞMIYOR
2004’ten beri vakaların çoğunun tespit edildiği Tayland ve Tayvan’da araştırmalar yapan Browne’un önderliğindeki uzmanların hazırladığı rapor, geçen hafta New England Journal of Medicine’de yayımlandı. Hastalığı bir tür enfeksiyonun tetikliyor olabileceği, fakat kişiden kişiye bulaşmanın söz konusu olmadığı belirtiliyor.
TÜBERKÜLOZLA KARIŞTIRILIYOR
Hastaların ortalama yaşının 50 olduğu, ancak aile içinde birden çok kişide görülmemesi nedeniyle tek bir genin bundan sorumlu tutulamayacağı da ifade ediliyor. Buna karşın ABD ’de hastalığın getirdiği enfeksiyon sonucu ölenlerin bir kısmı da Asyalılar. Ölü sayısı tahmini yapılamıyor, çünkü birçok ülkede bu vakalar tüberküloz ile karıştırılıyor.( hürriyet )
21 Ağustos 2012 Salı
İnsan sperminin tüm genetik dizisi belirlendi
Stanford Üniversitesi araştırmacıları, sadece bir erkekten alınan 91 insan sperminin tüm genomunu dizilemeyi başardı. Sonuçlar, tüm genom dizilemesi yapılan ilk insan gamet (eşey) hücresi hakkında bilgi verirken, bir bireyde doğal olarak ortaya çıkan genetik çeşitliliğe de göz atmamızı sağlayacak.
Sperm hücrelerinin genomunun dizilenmesi, bir bebeğin büyükanne veya büyükbabalarından gelen her dört DNA’nın karışımını sağlayan ve rekombinasyon denilen doğal süreçten dolayı özellikle ilgi çekicidir. Şimdiye kadar bilim insanları, tek bir sperm ve yumurta hücresinde meydana gelen rekombinasyonun ne sıklıkla olduğunu tahmin edebilmek ve genetik karışımın ne kadar gerçekleşmesi gerektiğini anlayabilmek için popülasyonlardaki genetik çalışmalara bel bağlamak zorunda kalmışlardı.
Yapılan çalışma, önceki popülasyon tabanlı değerlendirmelerin şaşırtıcı derecede doğru olduğunu gösterdi. Örnekteki tek bir sperm, ortalama olarak 23 rekombinasyon veya genetik karışım geçirdi. Ancak, genetik karışım derecesi ve kendiliğinden oluşan genetik mutasyonların sayısı ve şiddeti açısından tek bir sperm incelendiğinde, spermin oldukça fazla çeşitlilik gösterdiği görüldü. Örneğin, iki sperm bütün kromozomlarını kaybetti. Bu çalışmanın, infertilite ile ilgili çalışmalar yapan doktor ve araştırmacılara uzun dönemli sonuçlar sağlayacağı düşünülüyor.
Araştırmacılardan Stanford in vitro Fertilizasyon Laboratuarı yöneticisi ve jinekoloji uzmanı Dr. Barry Behr, bu çalışma ile ilk defa bir kişideki her bir sperm için rekombinasyon haritasını ve mutasyon oranını ortaya çıkarabileceklerini söylüyor. Bu da belki de potansiyel sorunların teşhis edilmesini veya bulunmasını sağlayabilir.
İnsan vücudundaki hücrelerin çoğu her bir 23 kromozomun iki kopyasına sahiptir ve “diploid hücreler” olarak bilinir. Mayoz adı verilen ve her bir kromozomun tek bir kopyasının erkekte sperm içerisine, kadında ise yumurta içerisine ayrıldığı süreç boyunca rekombinasyon oluşur. Bir spermle bir yumurta birleştiğinde, ortaya çıkan döllenmiş yumurta yine bütün bir DNA içerir.
Rekombinasyon sırasında düzenli bir dağılımın sağlanması için, kromozom çiftleri hücrenin orta kesiminde sıkı bir düzende sıralanır. Bu “sıcak kucaklaşma” sırasında uygun kromozom parçaları bazen rastgele değiş tokuş edilebilir. Bu süreç, olası nesilde, değiş tokuşa uğramadan üreme hücrelerine dağılan kromozomlardan çok daha fazla genetik çeşitlilik oluşturacaktır.
Rekombinasyon süreci ile ilgili büyük sorunlar, sperm parçalarının hatta tüm kromozomların kaybına, bu nedenle de yumurtanın uygun olarak döllenmemesinin veya spermin dölleme özelliğinin tümden ortadan kalkmasına neden olabilir.
Araştırma için, daha önce diploid hücreleri kullanılarak tüm genom dizilemesi yüksek doğrulukla yapılan 40 yaşında ve sağlıklı bir erkek bireyden, normal görünen yaklaşık 100 sperm hücresi izole edildi ve dizilemesi yapıldı. Arkasından, araştırmacılar deneğin sperm dizilemesi ile diploid genom dizilemesini karşılaştırdılar. Bu sayede her bir rekombinasyonun nerede gerçekleştiğini tespit edebildiler. Ayrıca, deneğin diploid genomunda görülmeyen fakat her bir sperm hücresinde tespit edilen 25 ila 36 yeni tek nükleotid mutasyonu tanımladılar. Bu tür rastgele mutasyonlar, genetik çeşitlilik oluşturmak için diğer bir yoldur ama genomdaki özel noktalarda oluşurlarsa zararlı etkileri olabilir.
Dizileme süreci için sperm hücresinin parçalanması gerektiği ve bu nedenle de döllenme için kullanılamayacağı unutulmamalıdır. Ancak, araştırmacıların yayınlarında bahsettikleri tek hücre dizilemesi, erkek üreme bozukluklarının teşhis edilmesinde ve infertil çiftlerin seçeneklerini değerlendirmesinde yardımcı olabilir. Aynı zamanda ilerleyen yaşla erkek dölleme ve sperm kalitesinin nasıl değiştiği hakkında daha fazla şey öğrenmemizi sağlayabilir.
Kaynak: “Entire genetic sequence of individual human sperm determined.”, http://www.sciencedaily.com/releases/2012/07/120719132855.htm (20 Temmuz 2012).
Sperm hücrelerinin genomunun dizilenmesi, bir bebeğin büyükanne veya büyükbabalarından gelen her dört DNA’nın karışımını sağlayan ve rekombinasyon denilen doğal süreçten dolayı özellikle ilgi çekicidir. Şimdiye kadar bilim insanları, tek bir sperm ve yumurta hücresinde meydana gelen rekombinasyonun ne sıklıkla olduğunu tahmin edebilmek ve genetik karışımın ne kadar gerçekleşmesi gerektiğini anlayabilmek için popülasyonlardaki genetik çalışmalara bel bağlamak zorunda kalmışlardı.
Yapılan çalışma, önceki popülasyon tabanlı değerlendirmelerin şaşırtıcı derecede doğru olduğunu gösterdi. Örnekteki tek bir sperm, ortalama olarak 23 rekombinasyon veya genetik karışım geçirdi. Ancak, genetik karışım derecesi ve kendiliğinden oluşan genetik mutasyonların sayısı ve şiddeti açısından tek bir sperm incelendiğinde, spermin oldukça fazla çeşitlilik gösterdiği görüldü. Örneğin, iki sperm bütün kromozomlarını kaybetti. Bu çalışmanın, infertilite ile ilgili çalışmalar yapan doktor ve araştırmacılara uzun dönemli sonuçlar sağlayacağı düşünülüyor.
Araştırmacılardan Stanford in vitro Fertilizasyon Laboratuarı yöneticisi ve jinekoloji uzmanı Dr. Barry Behr, bu çalışma ile ilk defa bir kişideki her bir sperm için rekombinasyon haritasını ve mutasyon oranını ortaya çıkarabileceklerini söylüyor. Bu da belki de potansiyel sorunların teşhis edilmesini veya bulunmasını sağlayabilir.
İnsan vücudundaki hücrelerin çoğu her bir 23 kromozomun iki kopyasına sahiptir ve “diploid hücreler” olarak bilinir. Mayoz adı verilen ve her bir kromozomun tek bir kopyasının erkekte sperm içerisine, kadında ise yumurta içerisine ayrıldığı süreç boyunca rekombinasyon oluşur. Bir spermle bir yumurta birleştiğinde, ortaya çıkan döllenmiş yumurta yine bütün bir DNA içerir.
Rekombinasyon sırasında düzenli bir dağılımın sağlanması için, kromozom çiftleri hücrenin orta kesiminde sıkı bir düzende sıralanır. Bu “sıcak kucaklaşma” sırasında uygun kromozom parçaları bazen rastgele değiş tokuş edilebilir. Bu süreç, olası nesilde, değiş tokuşa uğramadan üreme hücrelerine dağılan kromozomlardan çok daha fazla genetik çeşitlilik oluşturacaktır.
Rekombinasyon süreci ile ilgili büyük sorunlar, sperm parçalarının hatta tüm kromozomların kaybına, bu nedenle de yumurtanın uygun olarak döllenmemesinin veya spermin dölleme özelliğinin tümden ortadan kalkmasına neden olabilir.
Araştırma için, daha önce diploid hücreleri kullanılarak tüm genom dizilemesi yüksek doğrulukla yapılan 40 yaşında ve sağlıklı bir erkek bireyden, normal görünen yaklaşık 100 sperm hücresi izole edildi ve dizilemesi yapıldı. Arkasından, araştırmacılar deneğin sperm dizilemesi ile diploid genom dizilemesini karşılaştırdılar. Bu sayede her bir rekombinasyonun nerede gerçekleştiğini tespit edebildiler. Ayrıca, deneğin diploid genomunda görülmeyen fakat her bir sperm hücresinde tespit edilen 25 ila 36 yeni tek nükleotid mutasyonu tanımladılar. Bu tür rastgele mutasyonlar, genetik çeşitlilik oluşturmak için diğer bir yoldur ama genomdaki özel noktalarda oluşurlarsa zararlı etkileri olabilir.
Dizileme süreci için sperm hücresinin parçalanması gerektiği ve bu nedenle de döllenme için kullanılamayacağı unutulmamalıdır. Ancak, araştırmacıların yayınlarında bahsettikleri tek hücre dizilemesi, erkek üreme bozukluklarının teşhis edilmesinde ve infertil çiftlerin seçeneklerini değerlendirmesinde yardımcı olabilir. Aynı zamanda ilerleyen yaşla erkek dölleme ve sperm kalitesinin nasıl değiştiği hakkında daha fazla şey öğrenmemizi sağlayabilir.
Kaynak: “Entire genetic sequence of individual human sperm determined.”, http://www.sciencedaily.com/releases/2012/07/120719132855.htm (20 Temmuz 2012).
20 Ağustos 2012 Pazartesi
Sineklerin 'kokulu' aşk dünyası
Yapılan araştırmalar, erkek meyve sineklerinin cinsel teşebbüslerini
boşa harcamamak için "alıcı" dişilerin nasıl koktuğunu öğrendiklerini
gösteriyor.
Rastgele çiftleşen erkek sinekler tüm dişilerle flört ediyor, ancak çiftleşmiş olanlar tarafından reddediliyorlar.
Çiftleşen dişileri diğerlerinden ayırt etmenin bir yolunu buldukları bilinse de, bunu nasıl yaptıkları şimdiye kadar merak konusuydu.
Nature dergisinde yayımlanan araştırmaya göre, erkek sinekler çiftleşme sırasında dişilerin üzerinde feromon olarak bilinen kimyasal işaretler bırakıyor.
Araştırmada, en çok rastlanan meyve sineği türü olan Drosophila melanogaster kullanıldı.
Kolay gelişip hızlı üreyen bu böcek türü, genetik araştırmalarda sıklıkla tercih ediliyor.
Ekip, birbirini tamamlayan çalışmalara dayanarak bu değişikliğin sorumlusunun ''cVA'' isimli feromon olduğunu söylüyor.
Feromonlar, bir birey tarafından başkasının davranışlarını değiştirmek için üretilen koku maddeleri.
Hayvanlar aleminde tehlikenin geldiğine dair uyarı vermekte, alan belirlemede ve eşleri cezbetmekte kullanılıyor.
Erkek meyve sineklerinin de çiftleşme sırasında dişi üzerinde bıraktıkları cVA ile bir tür sinyal verdikleri düşünülüyor.
Ekibin yaptığı deneylerden biri, cVA'yı algılayamayan erkek sineklerin, çiftleşmiş ve bakire dişileri ayırt edemediğini ortaya çıkardı.
Bir başka deneydeyse araştırmacılar tarafından feromon üretmesi sağlanan dişiler, çiftleşmiş olmalarına rağmen aşka meyilli erkekleri kendilerine yaklaştırmadılar.
Memeli hayvanların beyinlerinde salgılanan dopamin, ödül mekanizmasıyla bağlantılı bir madde.
Kokain gibi uyuşturucuların yüksek miktarda dopamin salgılanmasına yol açtığı biliniyor.
Böceklerdeyse uyku, hareket, flört etme ve öğrenme gibi çeşitli davranışları etkiliyor.
Leicester Üniversitesi'nden Prof. Charalambos Kyriacou, araştırma sonuçlarının hastalık taşıyan böceklere karşı ilaçların yapımında kullanılabileceği görüşünde.
Prof. Kyriacou, "Bu tarz caydırıcı ve türe özgü moleküller, ekonomik ve tıbbi önem taşıyan böceklerin kontrolünde kullanışlı olabilir." diyor. BBC/TURK
Rastgele çiftleşen erkek sinekler tüm dişilerle flört ediyor, ancak çiftleşmiş olanlar tarafından reddediliyorlar.
Çiftleşen dişileri diğerlerinden ayırt etmenin bir yolunu buldukları bilinse de, bunu nasıl yaptıkları şimdiye kadar merak konusuydu.
Nature dergisinde yayımlanan araştırmaya göre, erkek sinekler çiftleşme sırasında dişilerin üzerinde feromon olarak bilinen kimyasal işaretler bırakıyor.
Araştırmada, en çok rastlanan meyve sineği türü olan Drosophila melanogaster kullanıldı.
Kolay gelişip hızlı üreyen bu böcek türü, genetik araştırmalarda sıklıkla tercih ediliyor.
Feromonlar erkekleri uzakta tutuyor
Avusturya'daki Moleküler Patoloji Araştırma Enstitüsü'nden Prof. Barry Dickson ve ekibi, yetişkin sineklerin davranışlarındaki bu değişikliğe neden olan mekanizmayı bulabilmek için farklı çalışmalar yürüttü.Ekip, birbirini tamamlayan çalışmalara dayanarak bu değişikliğin sorumlusunun ''cVA'' isimli feromon olduğunu söylüyor.
Feromonlar, bir birey tarafından başkasının davranışlarını değiştirmek için üretilen koku maddeleri.
Hayvanlar aleminde tehlikenin geldiğine dair uyarı vermekte, alan belirlemede ve eşleri cezbetmekte kullanılıyor.
Erkek meyve sineklerinin de çiftleşme sırasında dişi üzerinde bıraktıkları cVA ile bir tür sinyal verdikleri düşünülüyor.
Ekibin yaptığı deneylerden biri, cVA'yı algılayamayan erkek sineklerin, çiftleşmiş ve bakire dişileri ayırt edemediğini ortaya çıkardı.
Bir başka deneydeyse araştırmacılar tarafından feromon üretmesi sağlanan dişiler, çiftleşmiş olmalarına rağmen aşka meyilli erkekleri kendilerine yaklaştırmadılar.
Reddedilen dopamin salgılıyor
Reddedilme, böceklerin dopamin salgılayan hücrelerini harekete geçiriyor.Memeli hayvanların beyinlerinde salgılanan dopamin, ödül mekanizmasıyla bağlantılı bir madde.
Kokain gibi uyuşturucuların yüksek miktarda dopamin salgılanmasına yol açtığı biliniyor.
Böceklerdeyse uyku, hareket, flört etme ve öğrenme gibi çeşitli davranışları etkiliyor.
Leicester Üniversitesi'nden Prof. Charalambos Kyriacou, araştırma sonuçlarının hastalık taşıyan böceklere karşı ilaçların yapımında kullanılabileceği görüşünde.
Prof. Kyriacou, "Bu tarz caydırıcı ve türe özgü moleküller, ekonomik ve tıbbi önem taşıyan böceklerin kontrolünde kullanışlı olabilir." diyor. BBC/TURK
19 Ağustos 2012 Pazar
Neandertalleri atalarımız yok etti!
Bilim insanlarının gerçekleştirdiği bir araştırma, modern insanın atalarının, Avrupa’da bir dönem beraber yaşadığı Neandertaller için büyük bir tehdit oluşturduğunu, hatta nüfuslarının azalmasına neden olduğunu gösterdi. Proceedings of the National Academy of Sciences dergisinde yayımlanan araştırma, İngiliz bilim insanların volkanik küllere dayanarak elde ettikleri bulgulara dayanıyor. Avrupa’da yaşanan en büyük yanardağ patlamasının, Neandertallerin yok olmasının ardından yaşandığı düşünülüyor.
Yaklaşık 40 bin yıl önce yaşanan Campanian Ignimbrite (CI) patlamasının geride bıraktığı kalıntıları Yunanistan, Ege Denizi, Libya ve Avrupa’daki dört büyük mağarada araştıran bilim insanları, “soğuyan hava ve yanardağ patlamasının etkilerinin, hem Neandertal hem de modern insanlar için olumsuz etkiler ortaaya koyduğunu” belirtti.
YANARDAĞ DEĞİL İNSANLAR MAHVETTİ
Araştırmada, her ne kadar doğal afet ve iklim değişikliğinin etkisi olsa da, “modern insanın atalarının Neandertallere çok daha büyük bir tehdit oluşturduğu” belirtildi. Bulgulara göre, Neandertal nüfusu CI patlamasından çok önce azalmaya başladı ve Homo sapiens’in giderek yayılan ve mağaraları işgal eden nüfusu Neandertalleri çevresel faktörlerden çok daha olumsuz etkiledi.
Avrupa, Orta Asya ve Ortadoğu’da yaklaşık 300 bin yaşayan Neandertaller, 50-30 bin yıl önce yok oldu. Çoklu gruplar halinde yaşamaları ve sürekli hareket halinde olmaları ömürlerini uzattı ancak nihayetinde yeryüzünden silinmekten kurtulamadılar. Geçmişte öne sürülen teoriler, Neandetallerin en çok aşırı soğuk kış şartları nedeniyle hayatta kalmayı başaramadıklarını savunuyordu. ntvmsnbc
İlk ateşi kim yaktı
Güney Afrika’daki bir mağarada bulunan yanmış kemikler ve bitki külleri, modern insanın atalarının ateşi bir milyon yıl önce kullanmaya başlamış olabileceğine işaret etti.
Proceedings of the National Academy of Sciences dergisinde dün yayımlanan araştırmaya göre, modern insanın atalarından Homo erectus’un bir milyon yıl önce ateşi yemek yapmak için kullanmaya başlamış olabileceği belirtildi.
Bilim insanları, elde edilen bulguların, insan benzeri canlılarda ateşin ilk kez kullanılmaya başlandığını gösteren deliller olduğuna dikkat çekti.
Araştırmacılar, ilk insanların ateşi kullanmayı öğrenmeleri sayesinde, acımasız iklim koşullarında hayatta kalmayı başardıklarını, daha da önemlisi gıdaları pişirerek, sakladıkları besin değerinden faydalanma şansını yakaladıklarını belirtti.
Bilim insanları, yeni bulgulara rağmen ilk ateşin ne zaman yakıldığına karar vermek konusunda henüz erken olduğunu belirtti. Kabul edilen görüş, ateşi ilk olarak hem Homo sapiens, hem de Neandertalların 400 bin yıl önce kullanmaya başladığı. Ancak ateşin çok eski zamanlarda kullanıldığını savunanlar da mevcut.
Boston Üniversitesi’nden arkeolog Francesco Berna ve ekibi, ateşin sanılandan daha eski tarihlerde kullanıldığına dair izler olup olmadığını araştırdı. Güney Afrika’nın Northern Cape bölgesindeki Wonderwerk Mağarası’nda incelemer yapan Berna ve ekibi, yanmış dal ve çim külleriyle, yakılmış kemikler buldu.
Berna, buldukları kemiklerin yakılarak mı renk değiştirdiğini tespit etmek için kemikleri mikroskop altında kızılötesi ışınlara tuttu ve mineral yapısını inceledi. Kemikler, yapılarına güç veren hidroksilapatit minerali içeriyor. Hidroksilapatit, kemik fosilleşirken küçük parçalar halinde yoğunlaşıyor. Ancak kemik ısıya maruz kalırsa, küçük yapılar şekil değiştiriyor ve genleşiyor.
Kemiğin yapısındaki hidroksilapatitin fosil halinden uzaklaştığını gören Berna, kemiğin 65 santigrat derece ısıtılmış olduğunu tespit etti. Sonuçlar Berna ve ekibini şaşkına çevirdi. Bilim insanı, “İlk önce kendimi, ardından meslektaşlarımı ikna etmem gerekti” dedi.
Proceedings of the National Academy of Sciences dergisinde dün yayımlanan araştırmaya göre, modern insanın atalarından Homo erectus’un bir milyon yıl önce ateşi yemek yapmak için kullanmaya başlamış olabileceği belirtildi.
Bilim insanları, elde edilen bulguların, insan benzeri canlılarda ateşin ilk kez kullanılmaya başlandığını gösteren deliller olduğuna dikkat çekti.
Araştırmacılar, ilk insanların ateşi kullanmayı öğrenmeleri sayesinde, acımasız iklim koşullarında hayatta kalmayı başardıklarını, daha da önemlisi gıdaları pişirerek, sakladıkları besin değerinden faydalanma şansını yakaladıklarını belirtti.
Bilim insanları, yeni bulgulara rağmen ilk ateşin ne zaman yakıldığına karar vermek konusunda henüz erken olduğunu belirtti. Kabul edilen görüş, ateşi ilk olarak hem Homo sapiens, hem de Neandertalların 400 bin yıl önce kullanmaya başladığı. Ancak ateşin çok eski zamanlarda kullanıldığını savunanlar da mevcut.
Boston Üniversitesi’nden arkeolog Francesco Berna ve ekibi, ateşin sanılandan daha eski tarihlerde kullanıldığına dair izler olup olmadığını araştırdı. Güney Afrika’nın Northern Cape bölgesindeki Wonderwerk Mağarası’nda incelemer yapan Berna ve ekibi, yanmış dal ve çim külleriyle, yakılmış kemikler buldu.
Berna, buldukları kemiklerin yakılarak mı renk değiştirdiğini tespit etmek için kemikleri mikroskop altında kızılötesi ışınlara tuttu ve mineral yapısını inceledi. Kemikler, yapılarına güç veren hidroksilapatit minerali içeriyor. Hidroksilapatit, kemik fosilleşirken küçük parçalar halinde yoğunlaşıyor. Ancak kemik ısıya maruz kalırsa, küçük yapılar şekil değiştiriyor ve genleşiyor.
Kemiğin yapısındaki hidroksilapatitin fosil halinden uzaklaştığını gören Berna, kemiğin 65 santigrat derece ısıtılmış olduğunu tespit etti. Sonuçlar Berna ve ekibini şaşkına çevirdi. Bilim insanı, “İlk önce kendimi, ardından meslektaşlarımı ikna etmem gerekti” dedi.
17 Ağustos 2012 Cuma
Zebra virüsü kutup ayısını öldürdü
Araştırmacılar, hayvanat bahçesi yetkililerinin hayvan türleri arasında
geçiş yapabilen virüslere dikkat etmeleri gerektiğini söylüyor.
Bu tarz virüsler, özellikle nesli tükenmekte olan hayvanlara karşı bir tehdit oluşturuyor.
Bilim adamları, Almanya'da bir hayvanat bahçesindeki kutup ayısını
öldüren virüsün başlangıç noktasının bir zebra olduğunu ortaya çıkardı.
Bulgularını Current Biology dergisinde bir rapor
halinde yayımlayan araştırmacılar, bu tarz beklenmedik virüslerin
hayvanat bahçelerinin koruma amacını tehdit ettiği konusunda uyarıda
bulunuyor.
Patojenlerin çoğu tek tip canlılara adapte olmasına rağmen, bazıları türler arasında atlama yapabiliyor.
Örneğin nezlenin evrilme esnasında domuz, kuş ve insanlar arasında hareket ettiğine inanılıyor.
Bilinmeyen hastalık
Almanya'nın Wuppertal kentindeki hayvanat
bahçesinde bulunan iki kutup ayısının bilinmeyen bir hastalığa
yakalanması, uluslararası bir araştırma ekibi DNA araştırmlarına
başladı.
Ensefalitis isimli beyin enfeksiyonunu kapan kutup ayıları, nöbetler geçirdi ve ağızlarında köpüklenme belirdi.
20 yaşındaki dişi ayı Jerka, bir haftadan biraz daha uzun bir süre sonra öldü.
16 yaşındaki erkek ayı Lars ise hastalığı bir kaç hafta içinde atlattı.
Berlin kentindeki Leibniz Hayvan ve Vahşi Yaşam
Araştırmaları Enstitüsü liderliğindeki ekip, hastalığa yol açan virüsün
ne olduğunu anlayabilmek için ölü ayıdan aldıkları beyin örneklerinden
DNA ve RNA çıkardılar.
Gen dizilime yöntemiyle bulunan sonuçlar,
hastalığın nedeninin aslında zebralarda görülen bir tür herpes virüsü
olduğunu ortaya çıkardı.
Almanya'daki hayvanat bahçelerinde dokuz kutup
ayısı üzerinde yürütülen başka araştırmalarda, Wuppertal'daki çiftle hiç
bir alakası olmayan Lars, Jerka ve Struppo isimli bir başka ayıda da
enfeksiyon belirtileri bulundu.
Araştırmayı yöneten Prof. Alex Greenwood, BBC'ye "Hayvanat
bahçelerinin bir amacı hayvanları korumak ve bu araştırmada karşımıza
çıkan gibi türler arasında atlayan virüsler tanımlanamadığı sürece bu
amaç risk altında" dedi.
Görülmemiş taşıyıcılar
Araştırmacılar, ayıların virüsü nasıl kaptıklarını anlamak için çalışmalarına devam ediyor.
Wuppertal'daki kutup ayıları, zebralardan 68 metre uzaklıkta ve aynı bakıcıyı paylaşmıyorlar.
Bu da virüsün fiziksel temasla geçme olasılığını oldukça düşürüyor.
Ancak ensefalitis enfeksiyonuyla
ilişkilendirilen benzer virüsler daha önce ceylan ve kobay fareleri gibi
türlerde de gözlemlenmiş olması, fare ve sıçanların da hastalığı
taşıdığı ihtimalini ortaya atıyor.
Free University Berlin'den Prof. Klaus
Osterrieder, "Bu virüsler türler arası sınırlara pek saygılı değil,
hatta hiç saygı duyuyorlar mı onu bile bilmiyoruz" diyor.
Osterrieder, "Karşımıza çıkan bir açmaz, bu
virüslerin doğada çok da sabit olmaması. Dolayısıyla türler arasında
nasıl geçiş yaptıklarını anlamak önemli" diye de ekliyor.
Hayvanat bahçeleri, vahşi doğada karşılaşması
mümkün olmayan farklı kıta ve habitatların hayvanlarını bir arada
toplayan sıradışı yerler.
Hayvanlar ise genetik çeşitliliği koruyabilmek adına dünyanın farklı yerlerine gönderiliyorlar.
Bunun arzu edilmeyen bir sonucu, patojenlerin türler arasında geçiş yapabilme şansını yakalaması.
Prof. Greenwood, "Hayvanat bahçesini ziyaret
edenler farklı yelerden gelen olabildiğince çok hayvan görmek istiyor.
Bu iyi bir şey, ancak kontrollü olunması gerek. Bilgi en iyi silah"
diyor.
Wuppertal Hayvanat Bahçesi'nden Arne Lawrenz ise
ekibin bütün kutup ayılarının virüs taşımadıklarından emin olmak için
gözden geçirildiğini ve bu tarz düzenli kontrollerin yapılacağını
söyledi.
Lawrenz, "Bu meseleden haberdar olduğumuza göre artık ileriye dönük önlemler alabiliriz" diyor. BBC/TURK
DNA üzerine kitap
Bilim insanları 53 bin kelime, 11 resim ve bir bilgisayar programından oluşan bir kitabın içeriğini DNA üzerine kodlamayı başardı
Harvard Tıp Fakültesi’nden Profesör George Church liderliğindeki üç kişilik ekip, Science dergisinde yayımlanan makalede 5.25 megabitlik içeriğin bugüne kadar yapılan en büyük kodlamadan 600 kat daha büyük olduğunu belirtti. Böylece genetik materyal üzerine ilk kez bu kadar büyük miktarda veri yapay olarak depolanmış oldu.
Bu boyutta bir veriyi DNA’ya kodlamanın birkaç gün sürdüğünü söyleyen Dr. Sriram Kosuri, “Elbette arşiv amaçlı saklama için bu uzun bir süre ancak durum zamanla düzeliyor” dedi. Dahası kodlanan verinin bu kadar büyük olmasına rağmen, kodlar çözülürken yapılan hata oranının ihmal edilebilecek kadar küçük olduğu ifade edildi.
Uzmanlar DNA kodlamanın maliyetinin hızla düşeceğini, önümüzdeki 5 ile 10 yıl arasında verileri DNA’dan saklamanın bugünkü dijital araçlara kıyasla çok daha düşük olacağını belirtti.
1 GRAMI 100 MİLYAR DVD'YE BEDEL
Bir gram DNA üzerine 455 milyar gigabyte veri kodlanabiliyor. Bu da 100 milyar DVD’deki veriden daha fazlası demek.
DNA geleneksel dijital veri depolama sistemlerine göre birçok avantaja sahip. Kolayca kopyalanabiliyor, ideal olmayan koşullarda saklansa bile binlerce yıl sonra yeniden okunabiliyor. Kaset ya da DVD gibi hızla modası geçen teknolojilerin aksine, DNA üzerine kod yazılması ve okunması insanlık var oldukça devam edecek bir gerçek.
Dahası böylece insanlar dev bir kütüphaneyi hiçbir zorluk çekmeden hücrelerinde taşıyabilecek. Tırnak ucu kadarlık yere dünyadaki bütün dillerin sözlükleri saklanabilecek.( hürriyet )
Harvard Tıp Fakültesi’nden Profesör George Church liderliğindeki üç kişilik ekip, Science dergisinde yayımlanan makalede 5.25 megabitlik içeriğin bugüne kadar yapılan en büyük kodlamadan 600 kat daha büyük olduğunu belirtti. Böylece genetik materyal üzerine ilk kez bu kadar büyük miktarda veri yapay olarak depolanmış oldu.
Bu boyutta bir veriyi DNA’ya kodlamanın birkaç gün sürdüğünü söyleyen Dr. Sriram Kosuri, “Elbette arşiv amaçlı saklama için bu uzun bir süre ancak durum zamanla düzeliyor” dedi. Dahası kodlanan verinin bu kadar büyük olmasına rağmen, kodlar çözülürken yapılan hata oranının ihmal edilebilecek kadar küçük olduğu ifade edildi.
Uzmanlar DNA kodlamanın maliyetinin hızla düşeceğini, önümüzdeki 5 ile 10 yıl arasında verileri DNA’dan saklamanın bugünkü dijital araçlara kıyasla çok daha düşük olacağını belirtti.
1 GRAMI 100 MİLYAR DVD'YE BEDEL
Bir gram DNA üzerine 455 milyar gigabyte veri kodlanabiliyor. Bu da 100 milyar DVD’deki veriden daha fazlası demek.
DNA geleneksel dijital veri depolama sistemlerine göre birçok avantaja sahip. Kolayca kopyalanabiliyor, ideal olmayan koşullarda saklansa bile binlerce yıl sonra yeniden okunabiliyor. Kaset ya da DVD gibi hızla modası geçen teknolojilerin aksine, DNA üzerine kod yazılması ve okunması insanlık var oldukça devam edecek bir gerçek.
Dahası böylece insanlar dev bir kütüphaneyi hiçbir zorluk çekmeden hücrelerinde taşıyabilecek. Tırnak ucu kadarlık yere dünyadaki bütün dillerin sözlükleri saklanabilecek.( hürriyet )
Tohumcu karıncalar çeşitlilik sağlıyor
Bilim insanlarına göre, karıncalar Güney Afrika'nın Cape bölgesinde bir biyolojik çeşitlilik sahası yaratıyor.
Araştırmacıların ortaya koyduğu iki incelemede, karıncalar tarafından
yayılan tohumların, Cape'deki bitki çeşitliliğinin önemli bir kaynağı
olduğu öne sürülüyor.
Bu araştırmalarda, tohum yayan ve yaymayan karıncaların bulunduğu alanlardan alınan genetik veriler kullanıldı.
Bilimciler, 'minik oyuncuların büyük rolünün' kanıtlandığını söylüyor.
Avustralya'daki Curtin Üniversitesi'nden Prof.
Jonathan Majer ve Prof. Ladislav Mucina, Cape bölgesindeki çeşitlenmeyi
tanımlamak için rapor hazırladı.
BBC Nature'a konuşan böcek koruma uzmanı Prof. Majer, "Burası dünyadaki küresel biyolojik çeşitlilik sahalarından biri" diyor.
Bölgenin iklimi, Batı Avustralya'nın
güneybatısına benziyor. Yakın enlemlerdeki her iki bölge de aynı rüzgar
akımlarına ve yağış rejimlerine maruz kalıyor.
Fakat iki bölgedeki biyolojik çeşitlilik, bilimcilerin kafasını kurcalıyordu.
Karınca yuvasına yolculuk
Bazı bitkiler, karıncaların tohumları yayma
yeteneğinden faydalanmak için, onları çeken 'elaiosome' denilen özlü bir
ikincil organ üretiyor.
Prof. Majer şöyle anlatıyor: "Karıncalar
genellikle elaiosomeyi tutarak tohumu alır, onu kendi yuvasına götürür
ve beslenir. Çoğu kez, geride kalan ve hâlâ canlı olan tohumu, yuvanın
içine veya civardaki toprağa atarlar. Bu yaymaya mirmekokori denir."
Böylece tohumlar, ataları olan bitkilerden
uzaklaşarak onlarla rekabete girmiyor. Ayrıca yırtıcı hayvanlardan ve
çalı yangınlarından korunuyorlar.
Prof. Majer şöyle devam ediyor: "Genellikle
karınca yuvaları, dışkı maddeleri nedeniyle besin yönünden zengindir;
yani taşınma, çimlenme için daha uygun olan, besin yönünden zengin bir
yerde sonlanabilir."
Bu süreç, gıda yönünden yoksul toprağa bir adaptasyon.
Batı Avustralya'da ve Güney Afrika'da bu toprak tipi özellikle yaygın.
Türleşme oranı yükseliyor
Prof. Majer şunları da ekliyor: "Karıncalar
tohumları yakın mesafelerde yaydığından, düşük gen göçüne sebep olur.
Genler göç etmediğinden, türleşme oranı yükselir. Toprağa gömülen
tohumlar, uygun çoğalma ve düşük soy tükenme oranına sahip olur."
Çok sayıda tohum yayan karıncaların olduğu bölgelerde çeşitlenmenin
daha hızlı olduğu görüşünü test etmek için Prof. Majer, dünya genelinde
birbirine yakın türlerin çeşitliliğini kıyaslamış.
Vardığı sonuç: "Temel olarak, karıncayla taşıma
olan bölgelerde, olmayan bölgelere göre iki kat fazla sayıda tür
olduğunu gördük."
Başka bir çalışmada ise Prof. Majer, meslektaşlarıyla beraber, dünya genelinde karıncaların tohum yaymasının evrimini incelemiş.
Şöyle diyor: "Fosil kayıtlarına baktığınızda,
karınclaarın 50-60 milyon yıl önce bolca çoğaldığını görürsünüz. Bu,
mirmekokorinin büyük miktarda arttığı tarihtir."
Bu çalışmada, mirmekokori sonucu oluşan soyların ağırlıklı olarak Avustralyalı ve Güney Afrikalı olduğu görülüyor.
Varılan bu sonuç, Güney Afrika'nın Cape
bölgesindeki gizemli biyolojik çeşitliliğin arkasında karıncaların
olduğu görüşünü destekliyor. BBC/TURK
16 Ağustos 2012 Perşembe
Beyinde yeni bir sistem keşfedildi
Bilim adamları, beyinde yeni bir "kanalizasyon" sistemi keşfetti. Alzheimer veya Parkinson gibi hastalıklara neden olan, sağlığa zararlı atıklar, "kanalizasyon boruları" tıkalı olmadığı sürece, beyin tarafında atılıyor.
Beyin, özel hücrelerden oluşan kanalizasyon ağıyla beyin sıvısı ve
atıkları, basınç yardımıyla temizliyor. Sistem, vücuttaki lenf
yollarınınkine benzer bir görev üstleniyor.
Science Translational Medicine'deki makaleye göre, bugüne dek, atıkların dokudan kan damarlarına difüzyonunun çok yavaş ve pasif olduğu düşünülüyordu.
Ancak yapılan keşif, beynin buna ek olarak, çok daha hızlı çalışan başka bir arıtma sisteminin bulunduğunu gösterdi.
Organlar için atık temizlemek çok önemli Araştırmayı yürüten, Rochester Üniversitesi bilim insanlarından Maiken Nedergaard, her organ için atık temizlemenin çok önemli olduğunu belirterek, beyin içinse bunun daha da büyük rol oynadığını kaydetti.
Alzheimer veya Parkinson gibi tüm dejeneratif hastalıklarda beyinde atıkların biriktiğini hatırlatan Nedergaard, bunların da zaman içerisinde beyin hücrelerine zarar verdiğini, hatta bunları öldürdüğünü ifade etti.
Bugüne dek, beyinde bu atıkların temizlenmesi için sadece bir yol bulunduğunun düşünüldüğünü anlatan Nedergaard, bu sistemde de beyin sıvısının çok yavaş şekilde, içindeki atık maddelerle birlikte damar duvarından sızarak kana ulaştığını belirtti.
Nedergaard, "Ancak şimdi görüyoruz ki beyin sandığımızdan çok daha organize, hızlı ve etkin şekilde kendisini arıtıyor" dedi.
Glenfatik sistem Beyindeki kanalizasyon sistemi eritrositlerden oluşuyor. Eritrositler beyindeki kan damarlarının etrafını sarıyor ve böylece hücre ile beyindeki sıvı kaynakları arasında köprü oluşturuyor. Bu hücreler de kendi pompalama sistemlerini kurarak, beyin dokusundaki sıvıyı emiyor, özel kanalcıklar üzerinden basınçla damarın içine püskürtüyor.
Vücuttaki lenfatik drenaj sistemine benzediği için bilim adamları beyinde yeni keşfettikleri bu kanalizasyona, eritrositlerin de dahil olduğu hücre tipi olan glial hücrelerden esinlenerek, "glenfatik sistem" ismini verdi.
Keşfettiklerinin hidrolik bir sistem olduğunu vurgulayan Nedergaard, "Kapağı açtığınızda sistem duruyor, çalışmıyor. Bu yüzden yıllardır devam eden beyin araştırmalarında bu sistemi göremedik" diye konuştu.
Nedergaard, eritrositlerin basınçla işleyen pompalarının sadece yaşayan, çalışan, tam bir beyinde devrede olabildiğini söyledi.
Bilim adamları beyindeki bu kanalizasyon sistemini özel mikroskobik bir yöntem kullanarak keşfetti. İki foton mikroskop sayesinde opak maddeyle işaretlenen beyin sıvısının akışı takip edilebildi.
Science Translational Medicine'deki makaleye göre, bugüne dek, atıkların dokudan kan damarlarına difüzyonunun çok yavaş ve pasif olduğu düşünülüyordu.
Ancak yapılan keşif, beynin buna ek olarak, çok daha hızlı çalışan başka bir arıtma sisteminin bulunduğunu gösterdi.
Organlar için atık temizlemek çok önemli Araştırmayı yürüten, Rochester Üniversitesi bilim insanlarından Maiken Nedergaard, her organ için atık temizlemenin çok önemli olduğunu belirterek, beyin içinse bunun daha da büyük rol oynadığını kaydetti.
Alzheimer veya Parkinson gibi tüm dejeneratif hastalıklarda beyinde atıkların biriktiğini hatırlatan Nedergaard, bunların da zaman içerisinde beyin hücrelerine zarar verdiğini, hatta bunları öldürdüğünü ifade etti.
Bugüne dek, beyinde bu atıkların temizlenmesi için sadece bir yol bulunduğunun düşünüldüğünü anlatan Nedergaard, bu sistemde de beyin sıvısının çok yavaş şekilde, içindeki atık maddelerle birlikte damar duvarından sızarak kana ulaştığını belirtti.
Nedergaard, "Ancak şimdi görüyoruz ki beyin sandığımızdan çok daha organize, hızlı ve etkin şekilde kendisini arıtıyor" dedi.
Glenfatik sistem Beyindeki kanalizasyon sistemi eritrositlerden oluşuyor. Eritrositler beyindeki kan damarlarının etrafını sarıyor ve böylece hücre ile beyindeki sıvı kaynakları arasında köprü oluşturuyor. Bu hücreler de kendi pompalama sistemlerini kurarak, beyin dokusundaki sıvıyı emiyor, özel kanalcıklar üzerinden basınçla damarın içine püskürtüyor.
Vücuttaki lenfatik drenaj sistemine benzediği için bilim adamları beyinde yeni keşfettikleri bu kanalizasyona, eritrositlerin de dahil olduğu hücre tipi olan glial hücrelerden esinlenerek, "glenfatik sistem" ismini verdi.
Keşfettiklerinin hidrolik bir sistem olduğunu vurgulayan Nedergaard, "Kapağı açtığınızda sistem duruyor, çalışmıyor. Bu yüzden yıllardır devam eden beyin araştırmalarında bu sistemi göremedik" diye konuştu.
Nedergaard, eritrositlerin basınçla işleyen pompalarının sadece yaşayan, çalışan, tam bir beyinde devrede olabildiğini söyledi.
Bilim adamları beyindeki bu kanalizasyon sistemini özel mikroskobik bir yöntem kullanarak keşfetti. İki foton mikroskop sayesinde opak maddeyle işaretlenen beyin sıvısının akışı takip edilebildi.
Bilim adamları, bu drenaj sisteminin varlığını şu ana kadar sadece
farelerde ispatlasalar da aynı kanalizasyon ağının insan ve memeli
hayvanlarda da bulunduğunu düşünüyor.
Bilim adamlarına göre, insan beyni daha büyük olduğu için bu aktif arıtma sistemi insanlar için, kemirgenler için olduğundan çok daha önemli olabilir.
Kanalların açık olması gerekiyor Bilim adamları, arıtma sistemini keşfettikten sonra farelerin beynine, Alzheimer'a neden olan hasarlı beta amiloid proteinleri enjekte etti.
Sağlıklı farelerde, beta amiloidlerin bir saat içerisinde büyük ölçüde beyinden temizlendiği görülürken, genetik bir hasar nedeniyle eritrosit kanalları kapalı olan farelerde aynı süre içerisinde beta amiloid oranının ikiye katlandığı tespit edildi.
Bu drenaj sisteminin Alzheimer ve benzer hastalıklar için büyük önem taşıdığına inanan bilim adamları, Alzheimer hastalarında bu sistemin çalışmasını hızlandırarak, hastalığı ağırlaştıran beta amiloidlerin beyinde daha fazla birikmesinin engellenebileceğini tahmin ediyor. Milliyet.com.tr
Bilim adamlarına göre, insan beyni daha büyük olduğu için bu aktif arıtma sistemi insanlar için, kemirgenler için olduğundan çok daha önemli olabilir.
Kanalların açık olması gerekiyor Bilim adamları, arıtma sistemini keşfettikten sonra farelerin beynine, Alzheimer'a neden olan hasarlı beta amiloid proteinleri enjekte etti.
Sağlıklı farelerde, beta amiloidlerin bir saat içerisinde büyük ölçüde beyinden temizlendiği görülürken, genetik bir hasar nedeniyle eritrosit kanalları kapalı olan farelerde aynı süre içerisinde beta amiloid oranının ikiye katlandığı tespit edildi.
Bu drenaj sisteminin Alzheimer ve benzer hastalıklar için büyük önem taşıdığına inanan bilim adamları, Alzheimer hastalarında bu sistemin çalışmasını hızlandırarak, hastalığı ağırlaştıran beta amiloidlerin beyinde daha fazla birikmesinin engellenebileceğini tahmin ediyor. Milliyet.com.tr
15 Ağustos 2012 Çarşamba
Obama'nın soyu bir köleye uzanıyor
Amerikan Başkanı Barack Obama tahminlere göre ünlü bir Afrikalı kölenin soyundan geliyor.
Soy araştırmacıları Obama’nın beyaz tenli annesi Stanley Ann Dunham’ın John Punch ile akraba olabileceğini buldu. Punch, Virginia kolonisinde kaydı bulunan ilk köledir. Bilgiler kısa bir süre önce soyağacı internet sitesi “Ancestry.com”da yayımlandı.
Obama Kenyalı olan babası nedeniyle, ilk Afro-Amerikalı Amerikan başkanı olarak kabul ediliyor. Açıklamalar, belgeler ve kalıtım analizlerine dayanıyor. Buna göre kalıtım bilgilerinin tipik bir bölümü yani DNA işareti, Punch’ın Obama’nın atası olduğunu söylüyor. Punch Virginia’ya “sözleşmeli hizmetçi” olarak gelmişse de başarısız bir kaçma eyleminden sonra 1640 yılında ömür boyu köleleştirilmişti. Sonuçlar doğruysa, Obama, Punch’ın 13. kuşak akrabası. Soyağacı uzmanı Elizabeth Shown Mills, yüzlerce yıl önce yaşayan bireylerle ilgili soyağacı araştırmaları hiçbir zaman tek bir kişinin soyunu kanıtlayamıyor, “fakat bu çalışma en yüksek standartları yerine getiriyor” diye konuştu. Soyağacı araştırmacıları daha önceleri de Obama’nın İrlanda ve Almanya’yla soy bağları olduğunu ortaya çıkarmışlardı. Cumhuriyet.com.tr
Soy araştırmacıları Obama’nın beyaz tenli annesi Stanley Ann Dunham’ın John Punch ile akraba olabileceğini buldu. Punch, Virginia kolonisinde kaydı bulunan ilk köledir. Bilgiler kısa bir süre önce soyağacı internet sitesi “Ancestry.com”da yayımlandı.
Obama Kenyalı olan babası nedeniyle, ilk Afro-Amerikalı Amerikan başkanı olarak kabul ediliyor. Açıklamalar, belgeler ve kalıtım analizlerine dayanıyor. Buna göre kalıtım bilgilerinin tipik bir bölümü yani DNA işareti, Punch’ın Obama’nın atası olduğunu söylüyor. Punch Virginia’ya “sözleşmeli hizmetçi” olarak gelmişse de başarısız bir kaçma eyleminden sonra 1640 yılında ömür boyu köleleştirilmişti. Sonuçlar doğruysa, Obama, Punch’ın 13. kuşak akrabası. Soyağacı uzmanı Elizabeth Shown Mills, yüzlerce yıl önce yaşayan bireylerle ilgili soyağacı araştırmaları hiçbir zaman tek bir kişinin soyunu kanıtlayamıyor, “fakat bu çalışma en yüksek standartları yerine getiriyor” diye konuştu. Soyağacı araştırmacıları daha önceleri de Obama’nın İrlanda ve Almanya’yla soy bağları olduğunu ortaya çıkarmışlardı. Cumhuriyet.com.tr
14 Ağustos 2012 Salı
Neandertallerle melezleşmemiş olabiliriz
Modern insanlarla Neandertallerin DNA'ları arasındaki benzerliklerin,
ortak atalara mı yoksa melezleşmeye mi işaret ettiği, yeni bir
araştırmanın konusu oldu.
Cambridge Üniversitesi'nde yapılan araştırma, PNAS dergisinde yayınlandı.
Önceki araştırmalarda öne çıkan görüş, bu iki toplumun genomlarındaki
ortak yanların, türlerin çiftleşme yoluyla karışmasından geldiğiydi.
Ancak yeni araştırmada başka bir açıklama daha var.
Modern insanın, yani Homo sapiens türünün
evrimiyle ilgili teorilerin hepsi, kökenimizin Afrika olduğunu kabul
etse de, daha eski insan türleriyle melezleşme iddiaları konusunda ciddi
görüş ayrılıkları var.
Son araştırmayı yürüten Cambridge evrimsel
biyoloji uzmanları Dr. Anders Eriksson ve Dr. Andrea Manica,
melezleşmeyi destekleyen kanıtları yeniden değerlendirmek için
bilgisayar simülasyonlarına başvurdu.
Vardıkları sonuca göre, modern Avrasyalı
insanlarla Neandertaller arasındaki ortak DNA oranını açıklamanın tek
yolu melezleşme değil.
Yüzde 1-4 olarak tahmin edilen bu oran, her iki
grubun da 350 bin yıl önceki ortak bir atadan gelen ve daha sonra Kuzey
Afrika'da izole halde yaşayan bir topluluktan gelmeleriyle de
açıklanabilir.
Eğer böyleyse, modern insanlar 60-70 bin yıl önce Afrika'nın dışına yayıldığında, bu genetik benzerliği taşıyordu demektir.
Melezleşme tezi nereye dayanıyor?
Diğer yandan, Neandertal kalıntıları üzerinde
yapılan DNA çalışmaları, onların genomlarıyla sadece modern Avrupalı,
Doğu Asyalı ve Okyanusyalıların genomları arasında 'polimorfizm' denilen
ortak genetik imzalar olduğunu gösteriyor.
Ancak bu ortaklık, Neandertaller ile modern Afrikalılar arasında görülmüyor.
Evrimsel biyologlar buradan, Afrkilalılar dışındaki modern insanlarla
Neandertaller arasındaki genetik benzerliğin, Neandertallerin anavatanı
olan Avrupa ve Batı Asya'da buluşan bu iki türün melezleşmesinden
kaynaklandığı sonucuna ulaşabiliyor.
Melezleşme görüşünü savunan Harvard Üniversitesi
profesörlerinden Prof. David Reich, son çalışmanın bu görüşü
çürüttüğüne ikna olmuş değil.
BBC News muhabiri Jonathan Ball'ın aktardığına
göre, genetik benzerliğin gen alışverişi veya ortak atadan
kaynaklandığını ayırdedebilecek metodlar kullandıklarını söylüyor.
Yaptıkları analizlerde, gen akımının izlerini açıkça gördüklerinde ısrarlı.
Hatta, Afrikalı olmayan günümüz insanlarıyla
Neandertaller arasındaki en son gen alışverişinin olduğu dönemi tespit
ettiklerini öne sürüyor: 47-65 bin yıl önce.
Afrika'dan çıktıktan sonra Neandertallerle
karıştık mı, yoksa zaten ortak atalarımız bunu bizim için yapmış mıydı?
Bu soru üzerine tartışmalar devam edecek gibi gözüküyor.
12 Ağustos 2012 Pazar
'Modern kültür Afrika'da doğdu'
Güney Afrika’daki bir mağarada bulunan 40 bin yıl öncesine ait
eşyalar, modern kültürün düşünülenden daha önce başladığına işaret eden
bulgular ortaya koydu. Bazı bilim insanları ise modern kültürün
Afrika’da doğduğu düşüncesini reddetti.
Eşyaların modern kültüre uzanan izleri tespit edilebilir
Arkeologlar, Border Mağarası’nda bulunan 44 bin yıllık antik
eşyaların, Kalahari Çölü’nde yaşamış olan San toplumunun izlerini
taşıdığını belirtti. Mağarada, zehirli uçlu oklar ve devekuşu
yumurtasından yapılma mücevherler gibi silah ve mücevherler bulundu.
Bilim insanları, San toplumundan geriye kalan insanların bugün hala
Güney Afrika’da yaşadığını, böylece mağarada bulunan eşyaların modern
kültüre uzanan izlerinin tespit edilebileceğini ifade etti.
'Modern insanın Afirka'dan geldiği teorisi güç kazandı'
Proceedings of the National Academy of Sciences dergisinde
yayımlanan araştırmada yer alan Lucinda Backwell, Border Mağarası’nda
elde edilen bulguların “modern davranışa dair ilk örnekleri temsil
ettiğini” söyledi. Backwell ayrıca, modern insanın Afrika’nın güneyinden
geldiği teorisinin de daha da güçlendiğine dikkat çekti.
Araştırmada, radyokarbon tarihleme yöntemiyle elde edilen
bulguların, San halkının tahmin edilenden daha eski tarihlerde yaşamış
olabileceğini gösterdiği belirtildi. San’ların, 10 ile 20 bin yıl
öncesine uzandığı düşünülüyor.
Ticaret için devekuşu yumurtası
Güney Afrika’nın Swaziland sınırı yakınlarında bulunan mağarada,
avlanmak için kullanılan çok sayıda silah ve devekuşu yumurtası ile
deniz kabuklarından yapılmış takılar bulundu.
Backwell, antik eşyaların yaklaşık 44 bin yıl öncesine işaret
ettiğini ve kullanım amaçlarını çok iyi bildikleri için ait oldukları
kültürü de anlayabildiklerini ifade etti. Backwell ve meslektaşları,
Border Mağarası’nda yaşayan halkın zehirli uçlu okları avlanmak için
kullandıklarını ve sahipliği göstermek için ok uçlarına spiral işaret
işlediklerini belirtti. Ok uçlarına spiral işaret koymak, bugün San
halkı tarafından hala kullanılıyor.
Takasta devekuşu yumurtası kullanma alışkanlığı devam ediyor
Uluslararası araştırma ekibinin başını çeken Fransa Ulusal
Araştırma Merkezi’den Francesco d'Errico, elde ettikleri bulguların
oldukça gelişmiş bir medeniyete işaret ettiğini söyledi. San halkının
genetik ve zihinsel olarak oldukça modern bir halk olduğuna dikkat çeken
d'Errico, “Sembolleri kullanmalarının zihinsel gelişime işaret
ettiğini, halkın kendi arasında ticaret yapmak için de mücevher
yapımında kullandıkları devekuşu yumurtalarından faydalandıklarını”
söyledi. San halkının takas için devekuşu yumurtası kullanması
alışkanlığı bugün de devam ediyor.
“Modern insanın ilk izleri değil”
Aralarında İngiliz, Fransız, İtalyan, Norveçli, Güney Afrikalı ve
ABD’li araştırmacıların bulunduğu ekip, her ne kadar modern çağın kesin
olarak nerede başladığı bilinmese de, Border mağarasındaki fosillerin,
modern kültürün Afrika’nın güneyinden geldiğine dair delil sunduğunu
vurguladı.
New York Üniversitesi’nden paleoantropoloji uzmanı Eric Delson,
mağaradaki eşyaların yaşını belirlemek için yapılan testler ne kadar
güvenilir olsa da, tüm modern insan kültürlerinin Border mağarasındaki
bulgularla bağlantılı olduğu düşüncesini reddetti.
Kaynak : (ntvmsnbc)
10 Ağustos 2012 Cuma
İnanılmaz Bir Hayvan
Venezuela'da keşfedilen yeni çekirge türü hem karada, hem suda yaşayabiliyor.
BBC belgeselcileri yeni bir keşfe imza attılar.
Venezuela'da bir mağarada bulunan çekirge hem karada yürüyor hem de suda yüzüyor.
Bölgede araştırma yapan doğa grubunun bilgileri doğrultusunda mağaraya giden ekip amfibik çekirgeleri bulmuş.
Bu çekirgeyi gören araştırmacılar gördükleri en inanılmaz hayvan olduğunu söylüyor.
Böylesine kapalı bir ortamda milyonlarca yıl varlığını sürdürebilmek
için, birçok canlı gibi bu çekirge de dokunup koklayarak keşfettiği
dünyasında özel yetenekler geliştirmiş.Bölgede araştırma yapan doğa grubunun bilgileri doğrultusunda mağaraya giden ekip amfibik çekirgeleri bulmuş.
Bu çekirgeyi gören araştırmacılar gördükleri en inanılmaz hayvan olduğunu söylüyor.
Mağaranın aslanı olarak nitelendirilen iri çekirgenin çenesi çok güçlü.
Isırdığını kolay kolay bırakmıyor.
Gün ışığının olmadığı mağaradaki keşifler bu çekirge ile sınırlı değil. Gözleri olmayan bir tür örümcek ile bir kedibalığı da mağaranın sakinlerinden...
9 Ağustos 2012 Perşembe
Yeni bir insan türü!
Kenya'da ortaya çıkarılan yeni bir fosilin bilinenden farklı
bir insan türüne ait olduğu tahmin ediliyor. Bu yeni insan evriminin
kurgusuna yeni bir halka ekleyebilir.
Uzmanların Homo floresiensis adını verdikleri bu türün en belirgin yanı, yassı bir yüze sahip olması... Uzmanlar maymunsu bir iskelet yapısına sahip olan floresiensis ailesinin
mensupları çoğunlukla otçul olduğunu belirtiyorlar. Antropologlar, bu
iddialarına kanıt olarak fosillerin diş yapısını gösteriyorlar. Küçük
kesici dişlere karşın geniş çiğneme dişleri bulunan fosillerin ağız
yapısının ortak özelliği.
Homo yani insan türlerinin Afrika'da ortaya çıkışı 2.5 milyon yıl önceye kadar uzanıyor. Yüzyılın başında en ilkel atamızın "dik duran" anlamına gelen Homo Erectus olduğu düşünülüyordu. Ancak 50 yıl önce daha eski bir tür olan Homo Habilis keşfiyle kurgu yeniden değişti.
2007 ve 2009'da Kenya'nın kuzeyinde bulunan yeni Homo floresiensis fosillerin 1.78 ve 1.95 milyon yıllık olduğu belirtiliyor.
Bu da Homo erectus ve habilis'in çağdaşı olduğunu gösteriyor.
Uzmanların Homo floresiensis adını verdikleri bu türün en belirgin yanı, yassı bir yüze sahip olması... Uzmanlar maymunsu bir iskelet yapısına sahip olan floresiensis ailesinin
Homo yani insan türlerinin Afrika'da ortaya çıkışı 2.5 milyon yıl önceye kadar uzanıyor. Yüzyılın başında en ilkel atamızın "dik duran" anlamına gelen Homo Erectus olduğu düşünülüyordu. Ancak 50 yıl önce daha eski bir tür olan Homo Habilis keşfiyle kurgu yeniden değişti.
2007 ve 2009'da Kenya'nın kuzeyinde bulunan yeni Homo floresiensis fosillerin 1.78 ve 1.95 milyon yıllık olduğu belirtiliyor.
Bu da Homo erectus ve habilis'in çağdaşı olduğunu gösteriyor.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)















